Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.
Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.
Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.
Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.
| Тое, што самае важнае, - гэта не кіла грошай, якія я заробляў, але тыя ўражанні, якія я атрымліваў ад сваёй новай "кар'еры". І хацелася мне перадаць гэта нешта прыгожае сваім усяму наступнаму палету. |
Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.
І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!
Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.
Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.
Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.
У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.
На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!
Мои спиды наконец-то кончились, и я с ужасом осознал, что мне нужно подзарядиться. Я знал, что в одном большом зеленом ящике всегда находится наша всеми любимая наркотическая зеленая наркота. Черт возьми, этот киоск с овощами стоял рядом с моим домом, и я был решен туда проникнуть. У них была ночью такая же охрана, как у Деда Мороза, так что мне придется быть осторожным.
Я начал свою подготовку перед войной. Взял с собой нож и закладки. Конечно, не наркотические, а обычные. Я должен был проникнуть внутрь и незаметно достать свою еду, чтобы никто не заподозрил, что мне нужно что-то другое. Понимаешь, наркомания - это как картошка, никогда не знаешь, когда она снова "взойдет".
Вот и ночь наступила, и я в полной экипировке направился к киоску с овощами. Заветная духовка сидела на коленях, и манящий запах свежих овощей заполнял воздух. Но мое внимание было приковано к закрытой двери.Игра началась! Я взял глубокий вдох и прыгнул через ограждение, как настоящий гопник. Хорошо, что я носил свои фенчики на шее, чтобы они не мешали. Шаг за шагом я приближался к двери, осторожно избегая попадания в поле зрения охранника, который сидел на стуле, занимаясь самым важным делом - курением. "Токсик!" - подумал я, но не стал конфликтовать. Я знал, что бороться с ним бессмысленно. Но засада была в том, что он не просто курил, а курил в перерывах между охраной киоска. Понятно, что ему было не до меня, он не подозревал, что я здесь ради добычи "чего-то другого".
| Охранник: | Я: |
|---|---|
| Ты кто? Что здесь делаешь?! | Привет, мужчина! Я случайно заблудился и решил заглянуть за овощами. |
| Здесь нельзя находиться ночью. Уходи! | Эх, жаль... У меня было пару вопросов о свекле, ну да ладно. Ухожу. |
Слава богу, он повелся! Я хитро улыбнулся и прошел мимо охранника в самый разгар его курительного перерыва. Я ощущал дым, но это был не тот дым, который мне нужен был на данный момент. Мой дым был намного сладче и опьяняющее, мои спасительные закладки и желанная зеленая наркота!
Я нашел свою еду и тут же начал мастерски выполнять свою миссию - достать пакетик с героином из моих закладок. У меня слегка забегала рука, я был в предвкушении своего вечернего наслаждения. Но я знал, что мне нужно быть осторожным - одной ошибкой, и меня заметят.
"Я чувствую запах свободы, и героин меня зовет!" - пронеслось у меня в голове, когда я, наконец, достал свою драгоценность. Я знал, что мне нужно побыстрее вернуться домой и отправиться на свою "зеленую поляну" - место, где я могу насладиться своей зеленой наркотой и забыть обо всем. Этот киоск с овощами навсегда запомнится мне своей духовкой и моим побегом! Я сделал то, что хотел, и моя ночь получилась по-настоящему яркой и наркотической. А сейчас я уже дома, и мои спиды и закладки ждут своей очереди. Я устал, но счастлив, потому что знаю, что эта ночь была не зря!